Je staat in de woonkamer van je moeder en kijkt om je heen. Alles staat er eigenlijk nog precies zoals het stond toen ze er woonde. Haar stoel, de spullen op tafel, foto's aan de muur en misschien zelfs haar jas die nog aan de kapstok hangt.

Laatst vertelde een cliënt me iets wat ik vaker hoor. Ze zat nog midden in de verwerking van haar scheiding en probeerde haar leven weer een beetje op te pakken. Sommige dagen gingen beter dan andere en heel langzaam begon ze weer wat vertrouwen te krijgen.

Laatst had ik een coachingsessie, in het bos, met een vrouw die iets zei wat ik meteen herkende. Ze vertelde dat haar moeder heel plotseling was overleden. Van het ene op het andere moment was ze er niet meer. Geen laatste gesprek, geen mogelijkheid om haar nog even een knuffel te geven. 

Laatst had ik een mooi, maar ook heel herkenbaar gesprek met een cliënt. Ze vertelde me dat ze op haar werk soms ineens wordt overvallen door een golf van verdriet. Op zo'n moment voelt ze haar emoties opkomen, maar ze duwt ze meteen weer weg. Niet omdat ze ze niet wil voelen, maar omdat ze vindt dat ze op haar werk is om te werken. Ze gunt zichzelf op dat moment geen ruimte voor haar verdriet.

De zon schijnt, de terrassen zitten vol en op social media lijkt iedereen herinneringen te maken. Je ziet gezinnen op vakantie, moeders en dochters die samen een dagje uit zijn en foto's van lange zomeravonden waarop iedereen zichtbaar geniet. Misschien gun je het iedereen van harte, maar toch gebeurt er iets vanbinnen. Je voelt een steek, een brok in je keel en ineens vraag je jezelf af waarom juist dit je zo raakt.

Soms denken mensen dat rouw alleen gaat over het verlies dat je nú meemaakt. Dat als je moeder overlijdt, je verdriet hebt om je moeder. Maar zo werkt rouw vaak niet.

Je zit tegenover iemand en je zegt dat het wel gaat. Je hoort het jezelf zeggen terwijl je eigenlijk al voelt dat het niet helemaal klopt. Niet omdat je bewust iets achterhoudt of omdat je niet eerlijk wilt zijn, maar omdat het soms gewoon makkelijker voelt dan uitleggen wat er werkelijk in je omgaat.

Je hebt het vast al meerdere keren meegemaakt. Dat iemand je vraagt of je meegaat naar een verjaardag, een etentje of een feestje…en dat je meteen voelt dat je moet uitleggen waarom daar geen zin in hebt.

Laatst stelde ik, via mijn story, op social media de vraag:

Soms schrik je er zelf van…(ik ook nog steeds)

Soms hoor je ineens…dat het “beter met je gaat”, terwijl jij van binnen denkt: "Je moest eens weten hoe ik me écht voel." Dat mensen om je heen zeggen: “Fijn om te zien dat het beter met je gaat” of “Je straalt weer wat meer.”

Misschien voel je al een tijdje dat het niet meer helemaal stroomt. Dat je doorgaat, voor de buitenwereld, voor je gezin, voor alles wat moet. Maar ook dat er vanbinnen iets is dat blijft trekken, alsof je ergens bent blijven staan terwijl alles om je heen gewoon verder gaat.

Misschien heb je het zelf al gemerkt, dat er iets in jou is veranderd sinds je vader of moeder er niet meer is. Niet iets waar je je vinger op kunt leggen, maar eerder iets wat er langzaam is ingeslopen. 

Misschien heb je het jezelf al eens afgevraagd: "Waarom droom ik niet over mijn overleden vader of moeder? Je hoort anderen erover vertellen, hoe ze hun ouder terugzien in hun dromen en hoe dat voor ze voelt. Hoe troostend en fijn het kan zijn, en ergens hoop je dat dat jou ook gebeurt.

Misschien herken je het meteen. Gedachten die blijven terugkomen, momenten die je opnieuw afspeelt of woorden die je anders had willen zeggen. Dingen die je anders had willen doen.

Je hebt een ouder verloren, een vader of moeder. Je hebt altijd geprobeerd je emoties te voelen, omdat dat is wat mensen zeggen dat helpt. Gaandeweg merkte je dat het steeds beter met je ging. Het verlies verdween wat naar de achtergrond en het leven ging ook weer door. Tot het ineens als een mokerslag weer terug kwam. Alsof er opnieuw een lade van rouw wordt opengetrokken. Vaak is er een heftige gebeurtenis aan voorafgegaan, zoals een ontslag, een partner die plotseling de relatie beëindigt of een burn-out. Je hebt geen idee wat je met deze emoties aan moet.

Het is één van de meest gezochte vragen na het verlies van een vader of moeder. Niet omdat mensen ongeduldig zijn maar omdat ze willen weten of, wat ze voelen nog normaal is.

Misschien stel jij jezelf deze vraag wel dagelijks. "Hoe moet ik rouw ruimte geven als het leven gewoon doorgaat?"Je wordt verwacht op je werk, je gezin draait door en je hebt afspraken in je agenda staan. En ondertussen draag jij iets groots en zwaars met je mee.

Misschien heb je de opname al op je telefoon staan. Of ergens op een usb, goed opgeborgen. En elke keer als je ‘m ziet, gebeurt er iets. Je voelt een twijfel maar ook een verlangen of juist weerstand.

Misschien herken je dit wel. Je wilt je verhaal vertellen. Nog een keer en misschien daarna nóg een keer. Niet omdat je blijft hangen maar omdat het elke keer weer anders voelt. Omdat er telkens een nieuwe laag geraakt wordt.

Veel mensen denken bij rouw aan het verliezen van een overleden dierbare. Alleen rouw gaat veel dieper dan alleen een overlijden. Je kunt namelijk ook een levend verlies hebben, zoals:

Voel jij ook dat je wel verder wilt, maar dat je verdriet je soms zo terugtrekt? Alsof je balanceert tussen "ik moet door" en "ik kan het niet?”

Het is 23 december 2025. De dagen richting kerst zijn aangebroken en overal lijkt het te draaien om samenzijn, gezelligheid en familie. Voor veel vrouwen voelt dat juist confronterend, zeker als je een ouder bent verloren. Misschien ben je alleen deze dagen, of voel je je alleen terwijl er wel mensen om je heen zijn. Hoe dan ook: kerst kan ineens zwaarder voelen dan je had verwacht.

De feestdagen…Voor veel vrouwen zijn het weken vol warme lichtjes, tradities en verbinding. Maar als je iemand mist, voelt diezelfde periode soms als een scherpe herinnering aan wat er níet meer is. Misschien herken je het zelf: het gaat waarschijnlijk “prima”, tot december om de hoek komt kijken en ineens voel je alles tien keer intenser.

Wanneer een ouder of andere dierbare overlijdt, komt vaak méér dan verdriet bovendrijven. In veel families ontstaan nu ook conflicten: niet alleen over geld of spullen, maar over erkenning, rollen, oude pijn en onuitgesproken geschiedenis. Hieronder leg ik uit wie er vaak ruzie heeft, waarom, en...heel belangrijk...wat je kunt doen als het jou overkomt.

Voel jij je weleens ongezien, ongehoord? Alsof jouw verdriet, jouw gevoel, gewoon niet meetelt? Dan kan ik je nu al geruststellen omdat ik weet dat je zeker niet de enige bent. Ik werk dagelijks met vrouwen die het verlies van hun ouder (of een andere dierbare) met zich meedragen.

Je kijkt in de spiegel en denkt: “Wie ben ik eigenlijk nog, zonder mijn moeder (of vader)?” Het voelt alsof er een stukje van jou is verdwenen. Niet alleen omdat je iemand mist, maar omdat je zelf ook een deel kwijt bent geraakt. De dochter die je was, lijkt er niet meer te zijn...en wat ervoor in de plaats komt, weet je nog niet.

“Moet het nu niet eens beter gaan?” Als je dit ooit gehoord hebt, of tegen jezelf hebt gezegd, dan is deze blog voor jou. Veel vrouwen denken (of hopen) dat rouw na een jaar wel 'klaar' zou moeten zijn. Dat je het verlies van je moeder of vader achter je kunt laten, de draad weer oppakt, en dat de leegte vanzelf verdwijnt. Maar weet je wat het lastige is?

Je voelt het aan alles: ik mag meer voor mezelf kiezen. Toch schuif je je eigen behoefte vaak opzij. Je wilt de ander niet teleurstellen. Je bent bang dat ze je egoïstisch vinden. Dus zeg je toch weer "ja" terwijl je lijf schreeuwt "nee".

Je zit op een terras, in het park, loopt door een winkel of je scrolt gedachteloos door social media. En dan zie je het. Een dochter met haar moeder en de kleinkinderen. Ze lachen samen, hebben lol, en je voelt ineens een steek in je lichaam. 

Iedere mens verweeft het verlies van een ouder op zijn eigen manier. Er is geen standaard regel voor wie het ‘zwaarder’ zou moeten hebben. Het kan best zijn dat je je moeder intenser mist dan je vader, of andersom. Misschien was je moeder altijd thuis en je vader weg, of was je relatie met de één hechter. Dat betekent niet dat je iets fout doet of minder van die ander hield. Sterker nog: rouw is een teken van liefde.

Heb jij ook wel eens zo’n droom gehad over je overleden ouder waarbij je dacht: “Dit voelde zó echt…was het nou maar gewoon een droom, of probeerde hij/zij mij iets te vertellen?” Je bent niet de enige. Veel vrouwen die ik begeleid, vertellen dat ze in hun slaap momenten meemaken die zó levendig en bijzonder voelen, dat ze er de volgende dag nog mee bezig zijn. Maar…er is een verschil....en dat verschil kan jou veel rust en helderheid geven.

Het is niet iets wat je makkelijk hardop zegt. Misschien heb je het niet eens aan jezelf durven toegeven. Maar het is er wel. Dat gevoel van opluchting na het overlijden van je ouder. En zodra je het voelt, komt er meteen een innerlijke stem: "Dat mag ik toch helemaal niet voelen? Wat zullen anderen wel niet denken?”

Je hebt iemand verloren en sindsdien voelt het alsof je lichaam iets mist. Niet alleen in je hoofd of hart, maar echt… in je lijf. Je mist de knuffels, de hand op je schouder en/of iemand die even over je arm strijkt als je iets vertelt. Misschien voel je je koud in bed, ook al lig je onder drie dekens. Of je schrikt van jezelf omdat je ineens zo’n intense behoefte hebt aan aanraking.

Ze zeggen weleens: "Je kunt niet uit een lege beker schenken." Toch lopen er ontzettend veel vrouwen rond met een lege beker. Of eentje waar nog net een bodempje in zit. Ze blijven maar schenken. Aan hun kinderen. Aan hun partner. Op het werk...voor de buren of op school. Alles voor een ander. Maar voor zichzelf?

"Ik ben zó druk...het komt er gewoon even niet van om stil te staan." Zeg je dat ook weleens? Of vaker dan je zou willen? Je wéét diep vanbinnen dat het verdriet er nog zit. Dat het zich heeft opgestapeld ergens achter je ribbenkast, of misschien wel in je schouders, je buik of je adem.

“Ik wil weer mezelf zijn…” Dat hoor ik zó vaak van vrouwen die midden in hun rouwproces zitten. Misschien herken je het. Alles in jou verlangt terug naar rust. Naar helderheid. Naar wie je was  vóórdat verlies alles op z’n kop zette. Maar je wordt nooit meer wie je was voor het verlies. Deze waarheid is zowel pijnlijk als bevrijdend tegelijk.

Je bent een volwassen vrouw. Je hebt een baan, een gezin, een sociaal leven. En dan overlijdt je moeder of vader. De wereld verwacht dat je doorgaat. Dat je na een paar weken weer functioneert. Maar jij voelt je leeg, verdwaald, boos, verdoofd. En ergens denk je: "Doe ik het wel goed? Verwerk ik dit wel zoals het hoort?"

Je leven gaat door. De wereld draait door. De agenda vult zich vanzelf. Maar jij…jij voelt dat er iets ontbreekt. Een gemis dat je niet altijd kunt uitleggen. Een vermoeidheid die dieper zit dan slaaptekort. Een gevoel van...niet helemaal “hier” zijn.

"Moet ik me niet beter voelen, zo langzamerhand?""Waarom lukt het haar wel om door te gaan, en mij niet?""Ben ik nou zwak…of juist sterk omdat ik alles probeer vol te houden?"

In een wereld vol prikkels en constante online aanwezigheid, vergeten we soms te voelen wat er écht speelt. Zeker in tijden van rouw, waarin emoties alle kanten opgaan. Deze blog laat je zien hoe een digitale detox je kan helpen om werkelijk stil te staan bij je verlies en op een diepere laag te helen.

Wanneer je iemand verliest, lijkt het alsof de grond onder je voeten wegzakt. Misschien voel je een overweldigende mix van verdriet, vermoeidheid, verwarring en zelfs schuld. En dan nog die fysieke reacties: spanning in je lijf, slechte nachten, weinig energie...Het voelt alsof je hoofd en lichaam het allebei even niet meer weten.

Inmiddels zijn we in 2025 belandt, een jaar dat voor velen voelt als een nieuw begin. Toch hoor ik regelmatig vrouwen delen dat het lijkt alsof ze hun dierbare ‘hebben achtergelaten’ in 2024, vooral wanneer deze dierbaren recent zijn overleden. Dit gevoel van 'loslaten' kan zwaar wegen maar waar komt dit gevoel vandaan, en hoe kunnen we het omarmen als een kans voor herstel en persoonlijke groei? In deze blog duik ik hier dieper in en bied ik perspectieven die jou weer wat verder (kunnen) helpen.

We hebben het allemaal weleens gevoeld: de verlammende angst om een verkeerde keuze te maken. Het is bijna alsof je stilstaat op een kruispunt, met paden die je toekomst in compleet verschillende richtingen kunnen sturen. Die angst is heel normaal, vooral in periodes van rouw, wanneer alles al zo onzeker voelt. Maar wat als die angst je tegenhoudt om een leven te creëren dat écht bij je past?

Rouwen is als het navigeren door een onbekende zee. Golven van emoties komen en gaan, en soms voelt het alsof je stuurloos ronddrijft. Juist in zo’n kwetsbare periode is communicatie super belangrijk. Het is niet alleen een manier om je emoties te delen, maar ook om de mensen om je heen te helpen begrijpen hoe ze je kunnen steunen.

Rouwen is een emotionele rollercoaster. Naast het verlies dat je al voelt, steekt vaak een andere angst de kop op: "Wat als ik nóg iemand verlies? Wat als mijn broer of zus er straks ook niet meer is?" Die angst is begrijpelijk, maar weet je? Die "wat als"-vragen helpen je niet vooruit. Ze maken je hoofd zwaar en je hart nog zwaarder.

Als je je openstelt voor emotioneel en fysiek herstel, is het super belangrijk dat je in een omgeving bent waar je je volledig veilig voelt, waar jouw grenzen gerespecteerd worden en waar je met respect en zorg behandeld wordt. Dit geldt ook voor de fysieke aanrakingen die vaak een belangrijk onderdeel zijn van de behandelingen die ik aanbied. Daarom gebruik ik een toestemmingsverklaring voor aanraking in mijn werk. Maar waarom is dat nu zo belangrijk?

Rouw. Het is een woord dat voor velen zwaar voelt, alsof het een eindeloze last met zich meedraagt. Als je een dierbare verliest, hoor je vaak het woord “loslaten”. Maar eerlijk? Dat woord kan zo pijnlijk zijn. Het klinkt alsof je moet vergeten, alsof je afstand moet nemen. Maar rouw hoeft niet te betekenen dat je de ander “loslaat.” Wat als je het ombuigt naar iets wat je wél verder helpt? Wat als je in plaats van loslaten, leert om anders vast te houden?