Waarom voel je dat je jezelf steeds moet uitleggen na verlies?

Je hebt het vast al meerdere keren meegemaakt. Dat iemand je vraagt of je meegaat naar een verjaardag, een etentje of een feestje…en dat je meteen voelt dat je moet uitleggen waarom daar geen zin in hebt.

Dat je bijna automatisch begint met:

“Sorry, maar ik ben een beetje moe.”
“Ik heb een drukke week gehad.”
“Het komt gewoon even niet uit.”

Terwijl de echte reden eigenlijk is:

“Ik trek het gewoon niet.”
“Ik mis mijn ouder vandaag extra erg.”
“Ik heb geen energie om gezellig te doen terwijl ik me van binnen helemaal niet zo voel.”

En toch zeggen veel vrouwen dat laatste niet. Niet omdat ze liegen…maar omdat ze bang zijn voor wat er daarna komt. Voor die ongemakkelijke stilte, voor onbegrip en voor reacties als:

“Maar je moet er ook weer een keer uit.”
“Afleiding is juist goed.”
“Je kunt toch niet altijd thuis blijven zitten?”

Dus ga je het maar weer uitleggen en goedpraten. Vaak doe je dat zó automatisch, dat je niet eens meer merkt hoeveel energie het je kost.

Wat hier vaak onder zit, is iets wat veel vrouwen al heel jong geleerd hebben:

Rekening houden met anderen.

• Niet lastig zijn.
• Niet te veel voelen.
• Niet iemand teleurstellen.
• De sfeer goed houden.

Veel vrouwen zijn gewend geraakt om eerst te kijken naar hoe een ander zich voelt en pas daarna naar zichzelf. En na een verlies wordt dat gevoel vaak nóg sterker.

Omdat je zelf al zo kwetsbaar bent en omdat je geen zin hebt in discussies of onbegrip. Of omdat je simpelweg de energie niet hebt om steeds uit te leggen wat rouw met je doet. Dus kies je soms maar voor de “makkelijkste” weg.

Alleen zit daar helaas ook een keerzijde aan. Want hoe vaker je jezelf wegcijfert of kleiner maakt in wat je voelt…hoe verder je soms van jezelf af gaat staan.

Alsof je steeds bezig bent om jouw gevoel begrijpelijk te maken voor anderen, terwijl je eigenlijk vooral behoefte hebt aan rust en ruimte.

En weet je wat zo belangrijk is om je te realiseren? Jij hoeft jouw verdriet niet begrijpelijk te maken om het serieus te mogen nemen. Je hoeft niet eerst “ziek genoeg”, “verdrietig genoeg” of “overprikkeld genoeg” te zijn om ergens nee op te mogen zeggen.

Gewoon “Ik zit vandaag niet zo lekker in mijn vel” is ook genoeg.

• Zonder uitgebreide uitleg.
• Zonder schuldgevoel.
• Zonder jezelf te verdedigen.

En ja…dat kan wel ff spannend voelen. Zeker als je gewend bent om altijd rekening te houden met anderen. Zeker als je bang bent dat mensen je niet begrijpen of teleurgesteld zijn.

Maar grenzen aangeven betekent niet dat je hard of bot bent geworden. Het betekent vaak juist dat je eindelijk beter begint te luisteren naar wat jij nodig hebt. En misschien zit daar wel precies de groei die rouw soms óók met zich meebrengt.

Dat je langzaam leert om jezelf niet steeds voorbij te lopen om het anderen naar hun zin te maken. Dat je leert voelen: “Wat heb ík vandaag nodig?” En dat het antwoord ook gewoon elke dag anders kan, en mag, zijn.

Als jij merkt dat je jezelf hierin vaak verliest, dat je moeite hebt om grenzen aan te geven of dat je steeds het gevoel hebt dat je jezelf moet verantwoorden, dan ben je echt niet de enige. Heel veel vrouwen (in rouw) lopen hier tegenaan.

Als je wil, kunnen we daar samen eens naar kijken. Omdat ik weet hoe moeilijk het kan zijn om dicht bij jezelf te blijven, terwijl je tegelijkertijd zoveel andere dingen voelt. Bij mij hoef je niets uit te leggen, je niet te verdedigen of schuldig te voelen.

Je bent welkom bij me. Ik ben maar een berichtje van je vandaan.

💜 José