Overvallen door verdriet na verlies? Dit is wat er gebeurt.

Laatst stelde ik, via mijn story, op social media de vraag:

“Heb jij ook van die momenten waarop je ineens overvallen wordt door verdriet?”

En 60% antwoordde daarop: “Ja…en ik schrik daar soms van." En weet je, ik herken dat zelf ook nog steeds...terwijl ons mam in 2009 overleed en ons pap in 2017.

Dat je denkt dat het eigenlijk best oké gaat…en dat er dan ineens iets gebeurt waardoor het verdriet (en het gemis) ineens weer keihard binnenkomt.

• Een liedje
• Een geur
• Een herinnering
• Een plek waar je samen was

Of gewoon een moment waarop je ineens beseft: “Ik mis hem of haar zó erg.” En dan kan het voelen alsof je compleet wordt teruggeslingerd in je verdriet....alsof je een terugval hebt en alle emoties ineens weer boven komen drijven.

Veel mensen schrikken daarvan, omdat ze denken dat het betekent dat ze terug bij af zijn. Dat het blijkbaar toch nog niet zo “goed” gaat als dat ze zelf denken.

Maar dat is niet wat er gebeurt. Wat er wel gebeurt, is dat rouw zich niet van tevoren aankondigt. Rouw beweegt in golven en zo kan het dus zijn dat er ineens een enorme hoge golf, van verdriet en gemis, op je af komt.

Het kan natuurlijk ook een lagere golf zijn, waardoor je je soms rustiger voelt en er wel 'oké' mee bent. Welke golf er ook is, het is nooit verkeerd. Er is geen standaard 'goede' manier van rouwen. De enigste goede manier van rouwen, is jouw manier van rouwen.

De hoge en lagen golven betekent vooral dat je iemand mist van wie je gehouden hebt (en nog houdt). Wat ik je ook graag mee wil geven is dat iedereen dit op zijn/haar eigen unieke manier ervaart.

Sommige mensen worden vaker emotioneel overvallen. Anderen voelen verdriet juist meer op de achtergrond of stoppen het diep weg omdat hun systeem automatisch in de “doorgaan-stand” schiet.

Iedereen rouwt anders.

• De één huilt snel
• De ander bijna nooit
• De één voelt alles heel intens
• De ander voelt zich juist leeg of afgesloten.

En, zoals je vast op meerdere plekken hebt gelezen, is er geen 'goed' of 'fout'.

Vaak heeft het ook te maken met hoe veilig iemand zich voelt om emoties toe te laten. Sommige mensen hebben vroeger geleerd om sterk te moeten zijn of emoties weg te stoppen. Dan kan verdriet zich veel meer vastzetten in het lichaam, zonder dat iemand direct hoeft te huilen.

Wat hierin vaak helpt, is stoppen met vechten tegen die onverwachte momenten. Want hoe meer je denkt: “Ik mag dit niet voelen”…hoe heftiger het vaak binnenkomt.

Probeer jezelf op zo’n moment juist even de ruimte te geven. Let hierbij vooral op je ademhaling, voel wat er met je lijf gebeurt en zeg hardop tegen jezelf dat het oké is...wat er nu allemaal gebeurt.

Je hoeft het niet op te lossen, je hoeft er ook niets van te vinden...je hoeft het er alleen maar te laten zijn. Soms is het genoeg om gewoon eerlijk tegen jezelf te zeggen: “Dit raakt me vandaag en dat is helemaal oké”.

En weet je…soms is dat verdrietige moment niet alleen maar verdriet. Vaak zit daaronder ook nog liefde, verbinding, gemis en de herinnering aan iemand die belangrijk voor je was (en nog steeds is). Dat maakt het vaak weer extra pijnlijk…maar juist ook zo menselijk.

Dus als jij jezelf hier in herkent, denk dan alsjeblieft niet dat er iets mis is met je. Je bent niet terug bij af, je bent aan het rouwen. En dat gaat nou eenmaal vaak met van die onverwachte, hoge of lage, golven.

Als jij merkt dat je hierin vastloopt, dat emoties je overspoelen of dat je jezelf steeds kleiner maakt in wat je voelt, dan mag je daar hulp bij vragen. Je hoeft niet alles alleen te doen.

Ik kijk graag met je mee, omdat ik weet hoe verwarrend rouw soms kan voelen…en hoe fijn het is als iemand je daarin echt begrijpt. Je bent welkom...voel je vrij om me een berichtje te sturen.

💜 José