Waarom voelt rouw na een jaar nog steeds zo zwaar?

Soms schrik je er zelf van…(ik ook nog steeds)

Dat je een jaar later nog steeds ineens in tranen uit kunt barsten om een herinnering. Dat je nog steeds momenten hebt waarop het gemis keihard binnenkomt. Dat je nog steeds denkt: “Hoe kan het dat dit me nog steeds zo raakt?”

En misschien vind je dat ergens ook frustrerend van jezelf. Want een jaar klinkt lang en de buitenwereld doet vaak alsof dat een soort mijlpaal is. Alsof je na dat eerste jaar alweer wat “verder” zou moeten zijn. Maar wat veel mensen niet begrijpen, is dat het eerste jaar vaak vooral overleven is.

In dat eerste jaar gebeurt er zóveel tegelijk.

• De uitvaart.
• Alles regelen.
• De eerste verjaardagen zonder hem of haar.
• De eerste feestdagen.
• De eerste keer dat je iets meemaakt waarvan je automatisch denkt: “Oh, dat wil ik straks ff vertellen…”

Tot je weer beseft dat dat niet meer kan.

Je leeft in dat eerste jaar vaak op een soort automatische piloot. Niet omdat het verdriet er niet is, maar omdat je hoofd en lichaam simpelweg proberen om alles bij te houden. En juist daarna…komt bij veel mensen 'pas' de spreekwoordelijke klap.

Omdat de werkelijkheid dan steeds helderder wordt. Omdat je steeds vaker beseft: dit is niet tijdelijk, hij of zij komt echt niet meer terug. Dat klinkt misschien hard, maar dat besef heeft tijd nodig en dat is veel meer tijd dan mensen vaak denken.

Daarom is het zó logisch dat rouw na een jaar nog steeds zwaar voelt. Sterker nog…voor veel mensen voelt het tweede jaar emotioneel nóg zwaarder dan het eerste...iets wat je zelf niet bedacht had...toch? Niet omdat je achteruitgaat, maar omdat de verdoving er langzaam uitgewerkt raakt.

In het begin is er vaak veel aandacht vanuit je omgeving. Mensen vragen hoe het gaat, sturen berichtjes en houden rekening met je. Maar na verloop van tijd wordt het stiller, terwijl jouw verdriet niet ineens verdwenen is en dat kan ontzettend eenzaam voelen.

Alsof de wereld verwacht dat jij er alweer overheen bent, terwijl jij juist steeds meer voelt hoeveel impact het verlies eigenlijk heeft op jouw leven.

Misschien herken je ook dat je veranderd bent sinds het overlijden van je ouder.

• Dat dingen die vroeger belangrijk leken, nu ineens anders voelen.
• Dat je minder energie hebt voor oppervlakkige gesprekken.
• Dat je sneller geraakt bent of juist emotioneler afgesloten.

Rouw doet namelijk niet alleen iets met je hart…het verandert vaak ook wie je bent. Daar mag, naar mijn idee, echt meer over gesproken worden. Want veel vrouwen denken dat er iets mis met ze is als het na een jaar nog niet “over” is. Maar rouw is geen project dat je afrondt en ineens klaar is.

Je leert stap voor stap leven mét het gemis, en dat gaat met pieken en dalen. Met goede dagen en minder goede dagen of soms zelfs allemaal door elkaar op één dag.

Wat hierin vaak helpt, is stoppen met jezelf afvragen wanneer het eindelijk minder wordt. Niet omdat het nooit beter zal worden, maar omdat die druk je alleen maar verder van jezelf vandaan haalt.

Veel belangrijker is de vraag:

“Wat heb ik nú nodig in alles wat ik voel?”

• Misschien is dat rust.
• Misschien erkenning.
• Misschien iemand die gewoon even écht luistert zonder het op te willen lossen.
• Misschien mag je van jezelf ook stoppen met doen alsof het alweer beter met je gaat dan het eigenlijk gaat.

Weet je...je hoeft jezelf niet te bewijzen in je rouw. Niet aan jezelf en al helemaal niet aan de buitenwereld. Als jij merkt dat je vastloopt in het verdriet, dat je jezelf kwijt begint te raken of dat je blijft vechten tegen wat je voelt, dan kan het heel helpend zijn om daar samen met iemand naar te kijken.

Niet om ervoor te zorgen dat het sneller weggaat of opgelost wordt…maar zodat jij onderweg dicht bij jezelf kunt blijven.

Ik weet hoe verwarrend dit kan voelen. Ik weet hoe het is als de wereld verder lijkt te gaan, terwijl jij nog midden in het gemis zit. En ik weet ook hoe belangrijk het is om ergens terecht te kunnen waar je niets hoeft uit te leggen. 

Je bent welkom bij me...Voel je vrij om me een berichtje te sturen.

💜 José