Waarom veel mensen na een verlies niet vertellen hoe het écht met ze gaat

Je zit tegenover iemand en je zegt dat het wel gaat. Je hoort het jezelf zeggen terwijl je eigenlijk al voelt dat het niet helemaal klopt. Niet omdat je bewust iets achterhoudt of omdat je niet eerlijk wilt zijn, maar omdat het soms gewoon makkelijker voelt dan uitleggen wat er werkelijk in je omgaat.

Regelmatig stel ik via mijn stories vragen aan mijn volgers. Niet omdat ik zo geïnteresseerd ben in percentages, maar omdat ik graag wil weten waar vrouwen na het verlies van een ouder echt tegenaan lopen. En misschien nog wel belangrijker: omdat ik weet hoeveel opluchting het kan geven om te ontdekken dat je niet de enige bent.

Rouw kan namelijk ontzettend eenzaam voelen. Soms heb je het idee dat jij de enige bent die ergens mee worstelt. Dat jij de enige bent die bepaalde gedachten heeft of gevoelens ervaart. Terwijl er vaak veel meer mensen rondlopen die precies hetzelfde voelen, maar er (misschien) net zoals jij niet over praten.

Deze keer stelde ik de vraag: "Vertel jij anderen hoe het écht met je gaat?". Wat bleek? 33% antwoordde JA. Maar liefst 67% antwoordde NEE.

En eerlijk gezegd verbaasde me dat helemaal niet.

Want als je een ouder verliest, verandert er niet alleen iets in je leven. Er verandert vaak ook iets in de manier waarop je met jezelf en met anderen omgaat. Veel vrouwen hebben geleerd om door te gaan, sterk te zijn en niet te veel ruimte in te nemen met hun verdriet. Ze willen anderen niet tot last zijn, geen ongemakkelijke situaties creëren en ook niet telkens opnieuw uitleggen wat er in ze omgaat.

Alleen daar zit vaak wel een prijs aan vast. Want op het moment dat je steeds zegt dat het goed gaat, terwijl het vanbinnen helemaal niet zo voelt, ontstaat er vaak een afstand. Niet alleen tussen jou en de ander, maar ook tussen jou en jezelf.

Want jouw lichaam weet écht wel hoe het met je gaat. Je hoofd kan van alles zeggen, maar je lichaam vertelt vaak iets anders. Dat zie ik ook terug bij vrouwen die ik begeleid. Ze gaan maar door, blijven zorgen voor iedereen om hen heen, terwijl hun lijf ondertussen allang signalen geeft. Vermoeidheid die maar niet wegtrekt, spanning in de schouders, een opgejaagd gevoel, slecht slapen, hoofdpijn. Alsof het lichaam eigenlijk al veel langer probeert te zeggen: het wordt me te zwaar om het allemaal alleen te dragen

En gevoelens verdwijnen niet omdat je ze niet uitspreekt. Ze vinden altijd wel een andere weg naar buiten. Dat betekent niet dat je voortaan alles met iedereen moet te delen of een open boek moet zijn. Niet iedereen hoeft precies te weten wat er in jou omgaat. Maar er zit wel een groot verschil tussen bewust kiezen met wie je iets deelt en jezelf structureel wegstoppen.

Begin met een kleine stap. Dat je de volgende keer niet automatisch zegt “het gaat goed”, maar zoiets als “ik heb vandaag een moeilijke dag” of “ik mis hem of haar vandaag extra” of zelfs “ik weet eigenlijk niet zo goed hoe het gaat”. Dat is óók eerlijk, en vaak veel dichter bij hoe jij je écht voelt.

Wat ik vrouwen na verlies leer, is dat eerlijk zijn over wat je voelt niet zwak is, maar juist heel krachtig. Het vraagt moed om jezelf serieus te nemen en om niet altijd alleen de sterke versie van jezelf te laten zien. 

En, naar mijn idee, begint herstel daar. Niet bij het wegduwen van wat je voelt, maar bij het (h)erkennen ervan. Eerst naar jezelf toe, en daarna (als jij je er goed bij voelt) ook naar een ander.

En als je merkt dat je je weg hierin nog niet helemaal gevonden hebt en dat je vooral bezig bent met hoe het voor anderen voelt dan ben je daarin echt niet alleen. Veel vrouwen (en ook mannen) in rouw lopen hier tegenaan.

Ik kijk graag met je mee. Niet omdat ik het beter weet, maar omdat ik (door het verlies van mijn ouders) weet hoe het is om verlies met je mee te dragen terwijl de wereld gewoon doorgaat. Bij mij mag je gewoon zijn wie je bent...met alles dat er is op dat moment.

En weet dat ik maar een berichtje van je vandaan ben...

💜 José