Waarom het wegstoppen van verdriet op je werk je uiteindelijk meer energie kost

Laatst had ik een mooi, maar ook heel herkenbaar gesprek met een cliënt. Ze vertelde me dat ze op haar werk soms ineens wordt overvallen door een golf van verdriet. Op zo'n moment voelt ze haar emoties opkomen, maar ze duwt ze meteen weer weg. Niet omdat ze ze niet wil voelen, maar omdat ze vindt dat ze op haar werk is om te werken. Ze gunt zichzelf op dat moment geen ruimte voor haar verdriet.

Ik denk dat veel vrouwen zich hierin herkennen.

Misschien gebeurt het jou ook wel eens. Je bent bezig met een overleg, je leest een e-mail of je loopt even naar de koffieautomaat. En ineens is daar die brok in je keel. Een herinnering aan je vader of moeder, een liedje dat je onverwacht hoort of gewoon een moment waarop het gemis zich aandient, zonder dat je het zag aankomen.

En wat doe je vervolgens?

Je haalt diep adem, slikt het weg en zegt tegen jezelf dat je straks thuis wel kunt huilen. Eerst nog even deze vergadering, eerst nog even die deadline en eerst nog even de werkdag afmaken.

Dat klinkt misschien heel logisch.

Maar ons lichaam werkt vaak anders dan wij zouden willen.

Emoties zijn namelijk niet zomaar gedachten die je even kunt parkeren. Wanneer verdriet zich aandient, probeert je lichaam eigenlijk iets duidelijk te maken. Er wil iets gevoeld worden. Op het moment dat je dat steeds uitstelt, verdwijnt het verdriet niet maar schuif je het alleen tijdelijk naar de achtergrond.

Veel vrouwen merken daarom dat ze aan het einde van de werkdag volledig uitgeput zijn. Niet alleen door het werk zelf, maar ook doordat ze de hele dag bezig zijn geweest met het onderdrukken van wat ze eigenlijk voelden.

Soms lukt het thuis om alsnog te huilen, maar soms merk je ook dat er iets blijft vastzitten. Alsof de ontlading niet helemaal komt.

Dat is niet vreemd. Je lichaam heeft de hele dag spanning opgebouwd om die emoties binnen te houden. Je hebt als het ware voortdurend op de rem gestaan. En net zoals een spier die urenlang aangespannen blijft, kan ook je lichaam die spanning niet zomaar ineens loslaten.

Dat kan zich uiten in vermoeidheid, een gespannen nek of schouders, hoofdpijn, een opgejaagd gevoel of het idee dat je maar niet echt kunt ontspannen. Dat komt vaak omdat je lichaam de hele dag hard heeft gewerkt om jouw emoties binnen te houden.

Dat betekent overigens niet dat je midden in een vergadering uitgebreid moet gaan huilen, daar gaat het helemaal niet om. Het gaat erom dat je jezelf toestemming geeft om even stil te staan bij wat er gebeurt.

Misschien kun je even naar het toilet lopen, een paar minuten naar buiten gaan of een rustige plek opzoeken. Gun jezelf een paar diepe ademhalingen, voel die brok in je keel. Misschien rollen er een paar tranen en misschien ook niet, het is allemaal oké.

Vaak is een paar minuten al genoeg om je lichaam te laten merken dat het niet hoeft te vechten tegen wat er gevoeld wil worden.

Wat ook kan helpen, is om op je werk eerlijk te zijn tegen één of twee collega's die je vertrouwt. Je hoeft daarbij niet je hele verhaal te vertellen. Soms is een simpele zin al voldoende.

"Het kan zijn dat ik af en toe even een paar minuten nodig heb. Dat heeft te maken met het overlijden van mijn vader of moeder. Maar geen paniek, meestal kan ik daarna weer verder."

Door dat uit te spreken, haal je vaak al een deel van de druk weg. Je hoeft je emoties dan niet meer koste wat kost verborgen te houden. En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap van deze blog.

Je hoeft je verdriet niet uit te stellen om goed te functioneren.

Sterker nog, vaak kun je juist beter verder wanneer je jezelf heel even de ruimte hebt gegeven om te voelen wat er op dat moment gevoeld wilde worden. Verdriet is geen teken dat je zwak bent. Het is een natuurlijke reactie op iemand die je ontzettend mist.

En hoe meer je daar op een liefdevolle manier ruimte aan kunt geven, hoe minder hard je lichaam hoeft te werken om het allemaal vast te houden.

Als jij merkt dat je op je werk voortdurend bezig bent om je gevoelens weg te stoppen, dat je aan het einde van de dag helemaal leeg bent of dat je lichaam steeds vaker aangeeft dat het te veel wordt, weet dan dat je niet de enige bent.

Samen kunnen we kijken hoe jij ruimte kunt maken voor je verdriet, zonder dat het je hele werkdag overneemt. Zodat je niet alleen beter voor je werk zorgt, maar vooral ook beter voor jezelf.

Je bent welkom bij me...

💜 José