Waarom doet het geluk van anderen soms zo'n pijn?

De zon schijnt, de terrassen zitten vol en op social media lijkt iedereen herinneringen te maken. Je ziet gezinnen op vakantie, moeders en dochters die samen een dagje uit zijn en foto's van lange zomeravonden waarop iedereen zichtbaar geniet. Misschien gun je het iedereen van harte, maar toch gebeurt er iets vanbinnen. Je voelt een steek, een brok in je keel en ineens vraag je jezelf af waarom juist dit je zo raakt.

Veel vrouwen denken op zo'n moment dat ze jaloers zijn, of dat ze anderen hun geluk niet gunnen. Maar meestal is dat helemaal niet wat er speelt. Wat je voelt, heeft vaak veel minder met de ander te maken dan je denkt.

Na het verlies van een ouder verandert niet alleen je leven, maar ook de manier waarop je naar de wereld kijkt. Dingen waar je vroeger misschien nauwelijks bij stilstond, krijgen ineens een andere betekenis. Je ziet een moeder met haar dochter lachen op een terras en denkt terug aan de momenten die jij met je eigen moeder had. Je ziet iemand samen met haar vader op vakantie en voelt ineens hoe graag jij dat nog één keer had willen meemaken.

Het zijn niet de foto's, de terrassen of de zomer die pijn doen. Ze laten je vooral zien wat jij zo ontzettend mist, en dat is een belangrijk verschil.

We vergelijken onszelf vaak met anderen, zonder dat we het doorhebben. Maar in rouw vergelijk je je leven meestal niet met dat van iemand anders. Je vergelijkt het met je eigen leven van vroeger. Met hoe het was toen je vader of moeder er nog was, en met de vanzelfsprekendheid die je ooit kende en die nu voorgoed is veranderd.

Dat maakt ook dat de zomer soms intenser kan voelen. Niet omdat de zon verdrietig maakt, maar omdat deze periode bol staat van samenzijn, familie en herinneringen maken. Juist daardoor word je onbewust geconfronteerd met wat er in jouw leven is veranderd.

En toch zie ik veel vrouwen zichzelf hiervoor veroordelen.

Ze vinden dat ze blij zouden moeten zijn voor anderen. Dat ze niet geraakt mogen worden door een vakantiefoto of een gezellige familiedag. Ze proberen het gevoel weg te duwen omdat ze denken dat het niet klopt, maar zo werkt het niet. Hoe harder je je gevoel probeert weg te stoppen, hoe meer aandacht het vaak vraagt.

Misschien helpt het daarom om jezelf een andere vraag te stellen. Niet: "Waarom raakt dit me zo?" , maar "Waar herinnert dit me aan?"

Vaak merk je dan dat het verdriet helemaal niet gaat over die andere mensen. Het gaat over jouw moeder die er niet meer is, over je vader met wie je altijd op vakantie ging of over de lege stoel die je ziet zonder dat iemand anders hem opmerkt.

En als je dat eenmaal ziet, ontstaat er vaak iets heel anders. Geen jaloezie maar juist meer zelfliefde, omdat je begrijpt dat jouw reactie niet voortkomt uit afgunst, maar uit liefde. Liefde voor iemand die nog altijd een plek heeft in jouw hart.

Misschien is dat ook wel de uitnodiging die deze zomer met zich meebrengt. Niet om jezelf steeds te vergelijken met wat je om je heen ziet, maar om steeds opnieuw terug te keren naar jezelf. Om je af te vragen wat jij vandaag nodig hebt. Misschien is dat een wandeling in de natuur, een kop thee in de tuin of misschien iemand bij wie je niets hoeft uit te leggen.

Want jouw leven hoeft er niet uit te zien zoals dat van een ander om waardevol te zijn. En jouw verdriet hoeft niet verdwenen te zijn voordat je weer kleine momenten van rust of plezier mag ervaren. Die twee kunnen prima naast elkaar bestaan.

Als jij merkt dat je steeds opnieuw geraakt wordt door wat je om je heen ziet en daardoor het gevoel hebt dat je achterblijft of het 'niet goed' doet, weet dan dat je niet de enige bent. Heel veel vrouwen ervaren dit, al praten ze er vaak niet over.

Ik kijk daarin graag met je mee. Niet omdat ik jouw verdriet kan wegnemen, maar omdat ik weet hoe het voelt als de wereld vrolijk lijkt door te draaien terwijl jij iemand zo ontzettend mist.

Je bent welkom bij me en je mag altijd contact met me opnemen.

💜 José