Geen afscheid kunnen nemen van je moeder of vader? Ontdek waarom dit zoveel impact heeft en hoe je stap voor stap vrede kunt vinden met wat er is gebeurd.
Laatst had ik een coachingsessie, in het bos, met een vrouw die iets zei wat ik meteen herkende. Ze vertelde dat haar moeder heel plotseling was overleden. Van het ene op het andere moment was ze er niet meer. Geen laatste gesprek, geen mogelijkheid om haar nog even een knuffel te geven.
Terwijl ze haar verhaal vertelde, zei ze: "Ik heb nooit afscheid van haar kunnen nemen."
Die zin zorgde bij mij voor kippenvel, ik voelde het ineens zelf ook weer.
Niet alleen omdat ik voelde hoeveel verdriet daarin zat, maar ook omdat ik weet dat zij niet de enige is. Er zijn zoveel vrouwen die een ouder plotseling verliezen en blijven rondlopen met het gevoel dat er iets onaf is gebleven. Alsof het verhaal ineens stopte, terwijl jij er nog middenin zat.
Misschien herken je dat wel.
Dat je steeds teruggaat naar die ene dag. Dat je blijft denken aan alles wat je nog had willen zeggen of dat je jezelf afvraagt of je nog iets anders had kunnen doen.
Dat is een heel normale reactie.
Ons hoofd houdt namelijk van een begin, een midden en een einde. We willen begrijpen wat er gebeurt en ons langzaam kunnen voorbereiden op een afscheid. Maar als iemand plotseling overlijdt, wordt dat proces abrupt onderbroken. Je krijgt geen tijd om te wennen aan het idee dat iemand er straks niet meer is.
En juist daarom kan je hoofd steeds weer teruggaan naar dat moment. Niet omdat je iets verkeerd doet, maar omdat je brein als het ware blijft zoeken naar een afronding die nooit heeft plaatsgevonden en ook nooit meer plaats zal vinden.
Veel vrouwen denken vervolgens dat ze nooit verder kunnen, omdat ze geen afscheid hebben kunnen nemen.
Maar weet je...misschien zit afscheid nemen helemaal niet vast aan dat laatste moment want misschien is afscheid wel veel groter dan dat.
Want ook al is je moeder er lichamelijk niet meer, de liefde die je voor haar voelt is niet verdwenen. De band die jullie samen hadden is niet ineens weg, die is alleen aan het veranderen van vorm.
Misschien voelt dat nu nog moeilijk, en onwerkelijk, om te geloven. Toch zie ik keer op keer dat vrouwen na verloop van tijd hun eigen manier vinden om alsnog woorden te geven aan wat nooit gezegd kon worden.
De één schrijft een brief, de ander gaat naar een plek waar ze zich dicht bij haar moeder voelt en weer iemand anders (waaronder ik) troost zichzelf met een kledingstuk waar haar geur nog aanzit. In mijn geval was dat een sjaal, maar het kan voor jou net zo goed een trui of blouse zijn.
Niet omdat je daarmee het verleden verandert want dat kan niet, dat is de keiharde waarheid, maar omdat jouw hart soms nog behoefte heeft aan woorden die nooit uitgesproken zijn.
En weet je wat zo mooi is? Daar bestaat, net zoals bij het hele rouwproces, geen goed of fout in. Je hoeft niet te doen wat iemand anders mooi vindt of van je verwacht. Je hoeft ook geen ritueel te kiezen omdat het zo hoort. Het enige wat belangrijk is, is dat jij een manier vindt die bij jou past.
Wat ik ook vaak hoor, is dat vrouwen dit gevoel voor zichzelf houden. Ze denken dat anderen het niet begrijpen of dat ze na al die tijd niet meer over het overlijden zouden moeten beginnen, maar juist daardoor blijf je er vaak alleen mee rondlopen. Maar....dat gaat jou vaak niet helpen.
Niet omdat iemand anders jouw verdriet kan oplossen, maar omdat het zoveel opluchting kan geven als iemand gewoon even naar je luistert. Zonder oplossingen, zonder oordeel en zonder te zeggen dat het tijd is om verder te gaan.
Dit is ook wat ik je vandaag wil meegeven. Blijf niet zoeken naar het afscheid dat je nooit hebt gehad maar verleg je energie. Kijk of je vandaag een klein stapje kunt zetten naar een manier die wél bij jou past. Een manier waarop jij alsnog kunt zeggen wat je hart al die tijd heeft willen zeggen.
Liefde stopt niet op het moment dat iemand overlijdt. En een band hoeft niet te verdwijnen omdat een afscheid anders liep dan je had gehoopt.
Als jij merkt dat het ontbreken van een afscheid je nog steeds bezighoudt en je daarin vastloopt, weet dan dat je niet de enige bent.
Ik kijk daarin graag met je mee. Niet omdat ik jouw verdriet kan wegnemen, maar omdat ik geloof dat er altijd een manier is waarop je, stap voor stap, meer vrede kunt vinden met wat er is gebeurd.
De cliënt in deze blog, vond het fijn dat ik mijn eigen ervaring met haar deelde en wie weet....helpt dat jou ook wel.
Je bent welkom bij me...
💜 José
Reactie plaatsen
Reacties