Misschien herken je dit wel. Je wilt je verhaal vertellen. Nog een keer en misschien daarna nóg een keer. Niet omdat je blijft hangen maar omdat het elke keer weer anders voelt. Omdat er telkens een nieuwe laag geraakt wordt.

En toch zeg je niets.

• Omdat je denkt: "ik wil niemand tot last zijn."
• Omdat je bang bent dat mensen het nu wel weten.
• Omdat je voelt dat de ruimte kleiner wordt.

Dus slik je je woorden maar weer in en ga je gewoon door waar je mee bezig was.

Hoe het komt dat rouwenden dit denken

Rouwenden zijn vaak enorm afgestemd op hun omgeving. Ze voelen haarfijn aan hoe anderen reageren. Wanneer een gesprek stiller wordt, wanneer iemand snel van onderwerp verandert of wanneer de aandacht vermindert.

Daaruit ontstaat onbewust een overtuiging:

“Mijn verhaal is te veel.”
“Ik moet het niet steeds weer over hetzelfde hebben.”
“Anderen zijn inmiddels wel verder.”

Daar komt nog iets bij. In onze maatschappij wordt rouw vaak gezien als iets met een begin en een eind.

Er is een onuitgesproken verwachting dat je het op een gegeven moment “een plek geeft”. Alsof je daarna weer door kunt zonder terug te hoeven denken aan wat ooit eens was.

Maar zo werkt het niet met rouw.

Wat er werkelijk aan de hand is

De behoefte om je verhaal te blijven vertellen is geen zwakte, het is jouw verwerkingsmechanisme.

Elke keer dat je vertelt, herschikt je systeem de gebeurtenis. Je brein, je lichaam en je gevoel proberen samen te begrijpen wat er is gebeurd en wat dit betekent voor jouw leven nu.

Je vertelt niet hetzelfde verhaal. Je vertelt hetzelfde verlies vanuit een nieuwe innerlijke positie. Dat verschil wordt vaak niet gezien, maar het is juist zo belangrijk.

Wat er gebeurt als je je verhaal niet deelt

Wanneer jij stopt met vertellen, stopt jouw rouw niet. De woorden verdwijnen niet, maar ze zakken steeds verder naar binnen.

Gevoelens die geen uitweg krijgen, stapelen zich alleen maar op. Verdriet, gemis, boosheid, schuld en/of verwarring. Ze zijn niet altijd zichtbaar maar wel enorm voelbaar.

Vaak uit zich dat in vermoeidheid, spanning in het lichaam, prikkelbaarheid of het gevoel dat de emmer steeds sneller overloopt. Het kost jou namelijk enorm veel energie om alles binnen te houden.

Het gevolg van opgeslagen en niet-geuite emoties

Emoties die geen ruimte krijgen, zoeken een andere vorm. Ze komen terug als onrust, lichamelijke klachten, of een constante alertheid. Ze geven je het gevoel alsof je nooit echt kunt ontspannen.

Veel vrouwen verwoorden dat als:  “Ik weet niet waarom, maar ik voel me zo vol.” En weet je...dat klopt ook. Je draagt veel meer dan je deelt. Dat betekent niet dat je iedereen alles moet vertellen, maar het betekent wél dat jouw verhaal een plek nodig heeft waar het welkom is.

Wat je kunt doen als je dit herkent (3 tips)

1. Maak onderscheid tussen last zijn en delen

Je verhaal delen is geen beslag leggen op de ander. Het is een uiting van jouw binnenwereld. Wie jouw verhaal niet wil aanhoren, mag dat gewoon aangeven (daar valt ook nog veel te leren kan ik je zeggen).

Dat zegt niets over jouw behoefte om je verhaal te delen. Vraag ze desnoods gewoon of je je verhaal nog eens mag delen met ze.

2. Kies bewust wie jouw verhaal mag horen

Niet iedereen kan of wil jouw verhaal dragen en dat is oké. Eén veilige plek, waar je je verhaal kwijt kan, is vaak al genoeg. Iemand die gewoon naar je luistert zonder iets op te willen lossen of te verzachten.

3. Geef je verhaal ook vorm buiten woorden

Schrijven, wandelen terwijl je hardop praat, een voorwerp vasthouden dat symbool staat voor wie je mist. Delen hoeft niet altijd verbaal, zolang het maar niet opgesloten blijft.

Mijn extra TIP

Als jij merkt/voelt dat je steeds minder vertelt en steeds meer inslikt, dan is dit een teken om er iets mee te doen. Je woorden inslikken, gaat je namelijk niet verder helpen.

Een luisterend oor wel en dat ben ik graag voor je. Jij mag jouw verhaal wel 100 keer aan mij vertellen, zolang het jou maar helpt.

Een weet je....je hoeft niet te weten wat je op dit moment nodig hebt om contact met me op te nemen. Soms is er samen even naar kijken al genoeg.

💜 José | Rouw- en levensmentor
Rouwverwerking en persoonlijke groei voor vrouwen