Twijfel je of je de video van de uitvaart wilt terugkijken? Lees waarom dit per persoon verschilt, wat het kan doen en waarom schaamte niet nodig is.
Misschien heb je de opname al op je telefoon staan. Of ergens op een usb, goed opgeborgen. En elke keer als je ‘m ziet, gebeurt er iets. Je voelt een twijfel maar ook een verlangen of juist weerstand.
Sommige nabestaanden willen de uitvaart steeds opnieuw terugkijken. Anderen kunnen het beeld niet verdragen. En weer anderen schamen zich voor hun eigen neiging: "Waarom wil ik dit zien… of waarom juist niet?"
Ik wil dat je weet dat alles wat je hierin voelt, normaal is.
Waarom het verlangen (of de weerstand) per persoon verschilt
Rouw verweeft zich niet alleen in je hoofd, maar ook in je lichaam en zenuwstelsel. De uitvaart was een intens moment. Voor sommigen is het juist een houvast terwijl het voor anderen juist weer een open wond is.
Wie de opname wél wil kijken, zoekt vaak naar bevestiging. Naar: "Is het echt gebeurd?" Het helpt om grip te krijgen op iets wat zo groot en onwerkelijk voelt. Door te kijken, wordt het verhaal completer en krijgt het verlies een vorm.
Wie de opname niet wil zien, beschermt zichzelf. Niet omdat ze het verlies ontkennen, maar omdat het lichaam aangeeft: "Dit is nu te veel." Dat is geen zwakte, dat is zelfbescherming.
Hoe het kijken kan helpen, en wanneer niet
Voor sommige mensen helpt het om details terug te zien. De woorden, de muziek, de gezichten. Het kan rust geven, juist omdat je tijdens de uitvaart zelf vaak in een soort overlevingsstand stond.
Maar het kan ook anders werken. De beelden kunnen je opnieuw overspoelen. Je lichaam herbeleeft het moment alsof het nú gebeurt en dan is het vaak logisch dat je ervan wegblijft.
Beide reacties zijn gezonde reacties op verlies.
Schaamte: “Waarom doe ik dit zo?”
Veel nabestaanden vinden zichzelf raar. "Waarom kijk ik dit al voor de derde keer?" "Waarom durf ik niet eens te klikken?"
Die schaamte ontstaat vaak doordat we denken dat er een juiste manier van rouwen is. Alsof er een standaard stappenplan voor bestaat. Maar rouw heeft helaas geen handleiding. Wat voor de één helpend is, kan voor de ander te confronterend zijn.
Je hoeft hier niks van te vinden, het is wat het is. Jij voelt wat je voelt en dat is altijd goed...laat het er zijn.
Wat er gebeurt als je jezelf dwingt (of juist verbiedt)
Wanneer je jezelf forceert om te kijken terwijl je systeem daar nog niet aan toe is, kan dat extra spanning opleveren. Andersom geldt hetzelfde: jezelf verbieden om te kijken terwijl je daar behoefte aan hebt, kan onrust geven.
Rouw vraagt geen discipline, maar afstemming.
Wat je kunt doen als je hiermee worstelt (3 TIPS)
1. Check niet met je hoofd, maar met je lichaam: Voel even: wat gebeurt er als ik denk aan kijken? Spanning, rust, weerstand, nieuwsgierigheid? Je lichaam geeft vaak eerlijker antwoord dan je gedachten.
2. Maak het kleiner dan ‘wel of niet’: Je hoeft niet de hele opname te kijken. Misschien alleen een fragment of misschien wil je alleen het geluid even horen.
3. Laat de timing open: Wat vandaag niet goed voelt, voelt over een maand misschien wel goed. Of misschien wel nooit, ook prima. Rouw volgt geen standaard pad maar een uniek pad dat voor iedereen anders loopt.
Owh enne, sommige nabestaanden denken trouwens dat ze het allemaal alleen moeten aankunnen. Dat de uitvaart terugkijken iets is wat je alleen en in stilte doet maar dat hoeft helemaal niet.
Samen kijken kan juist voor veiligheid zorgen. Je kunt even pauzeren, iets zeggen, of juist samen stil zijn. En ook hier geldt: alleen als het voor jou goed voelt.
Het is oké
Of je de uitvaartopname kijkt of niet, zegt niets over hoeveel je iemand mist. Het zegt alleen iets over wat jij op dit moment kunt dragen.
Misschien kijk je de opname nooit of misschien juist vaker dan je had verwacht. Wat je ook merkt bij jezelf: het zegt niets over hoe goed of slecht je rouwt. Het zegt alleen iets over waar jij nu bent, over wat jouw hart en lichaam aankunnen, op dit moment.
Je hoeft hierin niets uit te leggen. Niet aan anderen, en niet aan jezelf. Rouw vraagt geen oordeel maar juist ruimte. Soms is het al genoeg om te weten dat wat jij voelt, er gewoon mag zijn.
Als je merkt dat dit onderwerp iets in je raakt, weet dan dat je hier niet alleen in staat. Je hoeft niet precies te weten wat je nodig hebt maar ik wel dat je weet dat je hierin gezien wordt.
💜 José
Reactie plaatsen
Reacties