Geen tijd voor jezelf tijdens rouw? Of maak je die niet?

Sinds het overlijden van je moeder is er ineens zoveel veranderd. Misschien was zij degene die je kinderen opving, zodat jij kon werken, afspraken kon maken of gewoon even tijd voor jezelf had. Nu moet je niet alleen omgaan met het gemis, maar ook op zoek naar een nieuwe balans in je dagelijks leven. Er moet van alles geregeld worden en ondertussen gaat het leven gewoon door.

Je agenda raakt voller, je hoofd staat nooit stil en voor jezelf lijkt er simpelweg geen ruimte te zijn. Je zegt tegen jezelf dat je eerst alles op orde moet hebben. Dat je later wel tijd maakt om bij je verdriet stil te staan, als het wat rustiger is geworden.

Maar...wanneer is het eigenlijk rustig genoeg?

Druk zijn kan ook een manier zijn om je verdriet niet te hoeven voelen.

Zolang je bezig bent met regelen, zorgen en doorgaan, hoef je niet altijd stil te staan bij wat je kwijt bent. Je hebt een taak, een doel en iets om je aandacht op te richten. Dat kan tijdelijk houvast geven, zeker wanneer je leven na een verlies op zijn kop staat.

Daar is niets mis mee. Praktische zaken moeten nu eenmaal gebeuren. Maar als je jezelf voortdurend bezighoudt omdat je bang bent voor wat er naar boven komt zodra je stilvalt, kan het verdriet steeds meer naar de achtergrond verdwijnen. Het is er alleen niet minder om. Soms merk je dat aan vermoeidheid, prikkelbaarheid, slecht slapen of het gevoel dat je hoofd nooit echt rust krijgt.

Daarbij komt dat veel vrouwen gewend zijn om voor anderen te zorgen. Je wilt je vriendinnen niet belasten, want zij hebben zelf ook een gezin en hun eigen drukke leven. Misschien denk je daarom al voor hen dat het te veel gevraagd is om een keer op je kinderen te passen. Je vraagt het niet, terwijl je eigenlijk niet weet hoe zij daar zelf over denken.

Zo neem je jezelf de mogelijkheid uit handen om hulp te ontvangen, zonder dat de ander daar zelf een keuze in heeft kunnen maken.

Je hoeft niet te wachten tot iedereen geholpen is en alles geregeld is voordat jij aan de beurt bent. Ook jouw verdriet en jouw behoefte aan rust verdienen aandacht.

Drie tips om ruimte voor jezelf te maken

1. Kijk eerlijk naar wat je bezighoudt.

Vraag jezelf eens af: wat moet vandaag écht gebeuren en wat kan wachten? Je hoeft niet alles tegelijk op te lossen. Kies één of twee noodzakelijke taken en kijk wat je kunt uitstellen. Misschien voelt het ongemakkelijk om iets te laten liggen, maar niet alles hoeft direct geregeld te zijn. Ruimte ontstaat soms juist doordat je besluit iets níét te doen.

2. Vul niet in voor een ander.

Denk je dat je vriendinnen het al druk genoeg hebben en je daarom niet wilt vragen om op de kinderen te passen? Ga eens met ze in gesprek. Vertel eerlijk waar je tegenaan loopt en vraag of ze af en toe willen helpen. Laat hen zelf aangeven wat haalbaar is. Misschien kunnen ze niet iedere week, maar willen ze wel een keer koken, de kinderen meenemen naar de speeltuin of een middagje oppassen. Je hoeft niet vooraf te beslissen wat een ander wel of niet kan doen voor je.

3. Plan tijd voor jezelf en maak het klein.

Je hoeft niet meteen een hele dag vrij te maken om met je rouw aan de slag te gaan. Begin bijvoorbeeld met een halfuur waarin je niet hoeft te regelen, zorgen of presteren. Maak een wandeling, schrijf op wat er in je omgaat of ga ergens rustig zitten. Misschien komen er tranen, misschien voel je vooral vermoeidheid of helemaal niets. Alles mag er zijn. Het doel is niet om verdriet af te dwingen, maar om jezelf de gelegenheid te geven te ontdekken wat je nodig hebt.

Je hoeft niet te wachten tot het rustiger wordt

Na het overlijden van je moeder mag je vaak opnieuw uitvinden hoe je leven eruitziet. Zeker wanneer zij een belangrijke rol speelde in de zorg voor je kinderen, kan het voelen alsof je nauwelijks ruimte hebt om zelf op adem te komen.

Toch is het belangrijk om jezelf niet steeds naar het einde van je to-do lijstje te schuiven. Je hoeft niet eerst alles geregeld te hebben om aandacht aan je rouw te mogen besteden. En je hoeft ook niet te wachten tot je het alleen niet meer redt voordat je om hulp vraagt.

Misschien is het juist de moeite waard om jezelf eens af te vragen: ben ik zo druk omdat er echt geen ruimte is, of helpt die drukte me ook om niet te hoeven voelen hoe ik me vanbinnen voel?

Je hoeft het antwoord niet meteen te weten. Maar alleen al eerlijk naar die vraag kijken, kan een eerste stap zijn om jezelf weer wat meer ruimte te geven.

Je hoeft je verdriet niet alleen te dragen...en je hoeft ook niet alles alleen te blijven doen. Je bent welkom.

💜 José