Waarom duurt mijn rouwproces zo lang?

Waarom komt rouw om een overleden ouder soms jaren later weer keihard terug? Lees een persoonlijk verhaal en 3 tips om met deze nieuwe golf van rouw om te gaan.

Je hebt een ouder verloren, een vader of moeder. Je hebt altijd geprobeerd je emoties te voelen, omdat dat is wat mensen zeggen dat helpt. Gaandeweg merkte je dat het steeds beter met je ging. Het verlies verdween wat naar de achtergrond en het leven ging ook weer door. Tot het ineens als een mokerslag weer terug kwam. Alsof er opnieuw een lade van rouw wordt opengetrokken. Vaak is er een heftige gebeurtenis aan voorafgegaan, zoals een ontslag, een partner die plotseling de relatie beëindigt of een burn-out. Je hebt geen idee wat je met deze emoties aan moet.

Speciaal voor jou heb ik deze blog geschreven om je ondersteuning te bieden in deze periode. Eerst deel ik mijn persoonlijke verhaal, daarna geef ik je drie concrete tips.

Persoonlijk verhaal bevrijding van mijn depressie

Het was inmiddels tien jaar geleden dat mijn vader uit het leven stapte. De eerste twee jaar waren zwaar. Na zijn overlijden liep ik een halfjaar stage in Suriname. Elke ochtend werd ik huilend wakker. Ik wist dat ik deze emoties moest toelaten. Suriname was voor mij ook de plek om te rouwen. Mijn vader had daar in dienst gezeten en beschouwde het als de mooiste tijd van zijn leven. Ik voelde me daar dicht bij hem.

Naarmate de jaren verstreken, ging het steeds beter met mij. Ik was zelfverzekerd over hoe ik rouwde. Mede daarom begon ik mijn eigen bedrijf: Mi Lasi, wat ‘mijn verlies’ betekent in het Surinaams. Ik begeleidde jongvolwassenen die op jonge leeftijd een ouder hadden verloren.

Totdat ik na een jaar wakker werd in een diepe depressie

Na een jaar als rouwbegeleider werd ik van de ene op de andere dag wakker in een diepe depressie. Een droom twee dagen eerder, waarin ik voelde dat de energie van mijn vader in mij kroop, zette mij op het spoor van generationeel trauma. De eerste drie maanden voelde ik me verdoofd. Ik kon niets meer voelen. Daarna kwamen de emoties. Naast verdriet kwam er extreme boosheid naar boven, boosheid die ik altijd had weggestopt. Waarom had mijn vader mij verlaten? Waarom had hij niets gedaan om uit zijn depressie te komen?

In deze periode ontwikkelde ik ook mediamieke gaven en had ik na tien jaar radiostilte telepathisch contact met mijn overleden vader. Over dit proces schrijf ik mijn boek: De geamputeerde Papillon 🦋 dat naar verwachting in oktober 2026 uitkomt.

Terugkijkend kwam er nog een enorme hoeveelheid rouw vrij. Ik vroeg me regelmatig af waarom mijn rouwproces zo lang duurde.

Jaren van intensieve therapie volgde. Ik wilde alles aankijken. Wanneer een coach over mijn geboorteverhaal begon, wuifde ik dat weg als onbelangrijk. Tot ik na vijf jaar toch een geboorteopstelling deed. Wat daar naar voren kwam, had ik totaal niet zien aankomen.

Na jaren van zoeken ontdekte ik waarom mijn rouwproces zo lang duurde. Ik bleek een alleengeboren tweeling.

Tijdens mijn werk als rouwbegeleider kwam dit fenomeen ook regelmatig voorbij. Ik zei altijd: ‘Wat interessant, maar dat is niet van mij.’ Dat bleek niet te kloppen. In mijn prille bestaan had ik al een extreem verlies meegemaakt, dat ik onbewust met me meedroeg. Door verliezen in mijn leven, zoals het overlijden van mijn vader, het verlies van een tweelingziel, een relatie of vriendschappen, werd dit oorspronkelijke verlies telkens opnieuw aangeraakt.

Toen begreep ik waarom verlies de rode draad in mijn leven was. Pas toen kon ik echt rouwen om het verlies van mijn overleden broer die na 10-14 weken overleed in de baarmoeder.

Wil jij ook weten of jij een alleengeboren tweeling bent? Doe dan de gratis quiz.

Als jij een ouder of een andere dierbare hebt verloren en merk je dat nadat je dacht dat je het had verwerkt, het verlies in alle hevigheid weer terugkomt. Weet dan dat je niet de enige bent.

Het zou ook goed kunnen dat je een alleengeboren tweeling bent.

Drie praktische tips om te rouwen

Nu ik mijn persoonlijke verhaal met je heb gedeeld, vertel ik jou wat mij in die periode heeft geholpen om dit intense rouwproces weer aan te gaan. Hieronder deel ik drie praktische tips.

1. Doe waar je zelf zin in hebt

In de moeilijkste periode van mijn leven, midden in mijn depressie, was het kijken van series mijn enige lichtpuntje op de dag: McLeod’s Daughters, Being Erica en Gillmore Girls.

Toen ik rouwbegeleider was, leerde ik over de balans tussen rouwen en ook leuke dingen blijven doen. Soms is er echter een periode waarin je alleen maar onder een dekentje op de bank wilt liggen. Sta jezelf dat toe. Het duurde bij mij tweeënhalf jaar voordat ik weer wat licht zag. Geef jezelf alle tijd en moet vooral niets van jezelf. Als jij jezelf hoort zeggen: ‘Ik moet.’ Vervang dit dan door: ‘Ik zou graag…’ Deze periode vraagt om zelfcompassie.

2. Doe creatieve rouwtherapie

Rouwen helpt om zware emoties te verwerken. Soms wil je dat op een andere manier doen dan alleen huilen op de bank met foto’s van je dierbare in je hand. Creatieve rouwtherapie is een effectieve manier om emoties onbewust naar boven te halen en te verwerken op een zachte manier. Tijdens creatieve activiteiten geef je uiting aan wat er onbewust in je leeft. Je kunt bijvoorbeeld een schilderij maken of een afscheidskistje vullen met voorwerpen die je aan je dierbare doet denken.

Wil je inspiratie? Ik heb voor jou speciaal een checklist met 25 creatieve manieren om te rouwen ontwikkeld.  

3. Onderzoek of je een alleengeboren tweeling bent