Wat verandert er in jou na het overlijden van een ouder?

Misschien heb je het zelf al gemerkt, dat er iets in jou is veranderd sinds je vader of moeder er niet meer is. Niet iets waar je je vinger op kunt leggen, maar eerder iets wat er langzaam is ingeslopen. 

Je kijkt misschien anders naar het leven dan voorheen. Dingen die eerst belangrijk leken, raken je minder of juist meer. Je kunt emotioneler zijn dan je gewend was, of juist merken dat je minder voelt en daar zelf van schrikt. En ergens tussendoor komen er vragen op die je eerder misschien niet zou stellen. Over wat echt belangrijk is, over hoe jij je leven wilt leven of...over wie jij eigenlijk bent, nu dit gebeurd is.

Het kan verwarrend zijn, omdat je jezelf niet altijd meer helemaal herkent zoals je was. En tegelijkertijd ben je ook nog steeds jij....maar dan 'anders'.

Wanneer een ouder overlijdt, verandert er namelijk iets fundamenteels. Niet alleen in je dagelijks leven, maar ook in hoe jij kijkt naar de wereld om je heen. Een ouder is vaak, bewust of onbewust, een vorm van basis. Iemand bij wie je terecht kon, iemand die er gewoon altijd was. En als die wegvalt, kan het voelen alsof je het ineens allemaal zelf moet doen.

Veel vrouwen ervaren dat ze zich op een andere manier alleen voelen. Niet per se eenzaam in de praktische zin, maar meer alsof er een bepaalde vorm van veiligheid is weggevallen. Alsof je steviger moet staan, terwijl je dat van binnen misschien nog helemaal niet zo voelt. Dat heeft invloed op hoe je naar relaties kijkt, hoe je reageert op situaties en wat je nog wel of juist niet meer accepteert.

Soms merk je dat je 'softer' bent geworden, gevoeliger, meer open. En op andere momenten kun je juist merken dat je directer bent, duidelijker in wat je wel en niet wilt. Het kan allebei naast elkaar bestaan, en juist dat maakt het soms zo lastig om te begrijpen wat er met je gebeurt.

Wat hier speelt, is dat rouw niet alleen iets is wat je voelt, maar ook iets wat je vormt. Het zet dingen in beweging en het laat je opnieuw kijken naar jezelf en naar het leven dat je leidt. Alleen gaat dat proces zelden rustig, gestructureerd of volgens planning. Nee...het wringt, het verrast, laat je soms schrikken en het kan je het gevoel geven dat je jezelf even kwijt bent.

Veel vrouwen proberen in die fase terug te gaan naar hoe het was. Ze verlangen naar het gevoel van “vroeger”, naar hoe ze zich toen voelden en hoe het leven toen liep. Maar de realiteit is dat je nooit meer teruggaat naar wie je was, omdat je eenmaal veranderd bent door wat je hebt meegemaakt.

En misschien zit daar wel de belangrijkste les. In het durven kijken naar wie je nu bent geworden. Wat er voor jou belangrijk is, wat je nodig hebt en waar jouw grenzen nu liggen.

Dat vraagt om wat extra tijd, zorg en vooral liefde voor jezelf. Zeker omdat het leven ondertussen gewoon doorgaat en er van alles van je verwacht wordt. Werk, gezin, sociale contacten…alles blijft bewegen, terwijl jij van binnen nog aan het zoeken bent.

Juist daarom is het zo belangrijk om stil te staan bij wat er in jou verandert. Zodat je jezelf niet voorbijloopt, zodat je niet blijft functioneren op een manier die eigenlijk niet meer klopt. En zodat je ruimte kunt maken voor wie jij nu aan het worden bent.

Als jij voelt dat er iets in jou verschoven is sinds het overlijden van je ouder, neem dat dan serieus. Dat is geen teken dat er iets mis is...het is een teken dat er iets in beweging is. Dat je aan het groeien bent, terwijl dat niet altijd zo voelt.

En juist in die beweging, in dat zoeken naar wie jij nu bent en wat bij je past, hoef je het niet alleen te doen. Dit is een ontdekkingsreis waarin je jezelf opnieuw leert kennen en waarin het helpend kan zijn als er iemand met je meekijkt, die die reis ook al een keer heeft gemaakt.

Iemand die je helpt om woorden te geven aan wat jij van binnen al voelt. Ik ben er voor je.

💜 José