Wanneer dringt het echt door dat je ouders er niet meer zijn?

Je ouders zijn overleden, je hebt afscheid genomen, de uitvaarten zijn geweest en misschien moet er nog van alles geregeld worden. Het huis moet leeg, spullen mogen worden uitgezocht en misschien loopt er ook nog een juridische procedure.

Je doet wat er van je verwacht wordt, maar ergens blijft die ene vraag door je hoofd gaan: wanneer dringt het nu echt tot me door dat papa en mama nooit meer terugkomen?

Vooral na een plotseling overlijden (denk hierbij aan een auto/bus ongeluk of iets dergelijks) kan het moeilijk zijn om te bevatten wat er is gebeurd. Je weet verstandelijk dat je ouders er niet meer zijn, maar gevoelsmatig lijkt het soms alsof je nog steeds wacht op het moment waarop je ze weer ziet of spreekt. Misschien vraag je je ook wel af wanneer je nu eindelijk echt kunt beginnen met rouwen.

Als je vooral bezig bent met alles wat geregeld moet worden

Wanneer je ouders onverwacht overlijden, staat je wereld in één klap op zijn kop. Naast het verdriet komen er vaak allerlei praktische en juridische zaken op je af. Je moet beslissingen nemen, gesprekken voeren en dingen afhandelen, terwijl je zelf misschien nog nauwelijks kunt bevatten wat er is gebeurd.

Het kan voelen alsof je op de automatische piloot leeft. Je doet wat nodig is, omdat het nu eenmaal moet en daardoor is er soms weinig ruimte om stil te staan bij je eigen gevoelens.

Dat betekent niet dat je niet aan het rouwen bent. Je hoofd en lichaam proberen zich aan te passen aan een ingrijpende gebeurtenis, terwijl je ondertussen ook nog moet functioneren.

Wanneer de praktische zaken uiteindelijk zijn afgerond, kan er ruimte ontstaan om stil te staan bij het verlies. Maar dat betekent niet dat het verdriet dan ineens in alle hevigheid komt. Soms voel je juist leegte, ongeloof of verwarring. Er is geen standaard moment waarop het verlies volledig tot je doordringt.

Waarom kun je het verlies soms niet bevatten?

Bij een plotseling overlijden heb je vaak geen tijd gehad om je voor te bereiden op het afscheid. Je dagelijkse leven verandert abrupt en je moet wennen aan een werkelijkheid die je nooit had gewild.

Misschien wil je je ouders iets vertellen, pak je bijna je telefoon om te bellen of verwacht je ze op een vertrouwde tijd te zien. Wanneer je je vervolgens realiseert dat dit niet meer kan, word je opnieuw geconfronteerd met het verlies.

Rouw verloopt helaas niet volgens een vast stappenplan. Verdriet, ongeloof, boosheid en gemis kunnen elkaar afwisselen. Soms voel je heel veel, soms juist helemaal niets. Dat kan verwarrend zijn, maar het betekent niet dat je verkeerd rouwt of achterloopt.

Ook het idee dat je je ouders een plekje moet geven, kan druk opleveren. Je hoeft je ouders niet los te laten om verder te kunnen met je leven. Je band met hen blijft bestaan, ook al zijn ze er lichamelijk niet meer bij. Dus....zeg in plaats van...'een plekje geven'.....liever....'anders vasthouden'. 

Drie dingen die je kunnen helpen

1. Geef jezelf de tijd.
Je hoeft niet alles tegelijk in je leven te verweven. Kijk wat vandaag haalbaar is en probeer jezelf niet te vergelijken met anderen. Ook wanneer je op dit moment vooral bezig bent met praktische zaken, mag je daarin (zoveel mogelijk) je eigen tempo volgen.

2. Maak ruimte voor herinneringen.
Misschien helpt het om foto's te bekijken, herinneringen op te schrijven of met iemand over je ouders te praten. Kies iets wat voor jou goed voelt. Je hoeft jezelf niet te dwingen om verdriet te voelen of juist positief te blijven.

3. Zoek steun als je vastloopt.
Je hoeft niet te wachten tot alles geregeld is om over je verlies te praten. Een vertrouwd persoon, lotgenotencontact of professionele rouwbegeleiding kan helpen om woorden te geven aan wat je doormaakt. Zeker als je merkt dat je er alleen niet uitkomt, is het goed om hulp te zoeken.

Je hoeft niet te weten wanneer het beter wordt

Misschien hoop je dat er een dag komt waarop je wakker wordt en het verlies eindelijk helemaal beseft. Of misschien zie je juist op tegen het moment waarop alle praktische zaken achter de rug zijn en de stilte komt.

Wat je ook ervaart, onthoud dat er geen standaard stappenplan voor rouw bestaat. Je kunt niet bepalen wanneer je verdriet voelt, wanneer je het verlies aanvaardt of wanneer je weer ruimte ervaart voor andere dingen.

Je hoeft niet op een bepaald moment klaar te zijn met rouwen. Je mag stap voor stap ontdekken hoe je verder wilt leven met het gemis van je ouders.

En als je merkt dat je het moeilijk vindt om hier alleen je weg in te vinden, ben je welkom bij me. We kunnen samen kijken naar wat jij nodig hebt, zonder dat je ergens naartoe hoeft te werken waarvoor je nog niet klaar bent.

💜 José