Wil je verder na verlies, maar trekt je verdriet je steeds terug? Lees waarom dit gebeurt, dat je niet de enige bent en hoe je er op jouw tempo mee omgaat.
Voel jij ook dat je wel verder wilt, maar dat je verdriet je soms zo terugtrekt? Alsof je balanceert tussen "ik moet door" en "ik kan het niet?”
Toen ik dit schreef, kreeg ik een bericht van een vrouw die zei: “Dit ervaar ik, precies dit.” En dat raakt me. Niet omdat het zwaar is, maar omdat het zo herkenbaar is voor zóveel vrouwen die rouwen en daar zelden écht woorden voor vinden.
Misschien herken jij het ook. Je functioneert. Je doet wat nodig is. Aan de buitenkant lijkt het alsof je weer meedraait in het leven. Maar vanbinnen voelt het alsof je telkens wordt teruggetrokken. Alsof je één stap vooruit zet en er daarna twee terug moet doen.
En dan komt vaak die verwarrende gedachte: “Waarom lukt dit niet gewoon?” Laat me je meteen even geruststellen: Er is niets mis met jou.
Wat er eigenlijk gebeurt (en waarom dit zo logisch is)
Rouw is geen rechte lijn. Het is geen proces waarin je netjes van A naar B gaat en dan “klaar” bent. Wat jij ervaart, is een innerlijke spanning tussen twee bewegingen die allebei waar zijn.
Aan de ene kant is er een deel in jou dat verder wil. Dat verlangt naar lucht, naar ruimte, naar leven. Dat voelt: ik wil niet altijd zo moe zijn van dit verdriet.
En tegelijk is er een ander deel dat vasthoudt. Niet omdat je niet wilt loslaten, maar omdat loslaten onveilig voelt. Verdriet is verbonden aan liefde en je systeem wil die liefde niet kwijtraken.
Je balanceert dus niet omdat je zwak bent, maar omdat je twee waarheden tegelijk draagt. Dat voelt verscheurend en eenzaam, zeker als je omgeving vooral het “verder gaan” ziet.
Waarom je je hierin vaak zo alleen voelt
Veel vrouwen denken dat zij de enigen zijn die dit ervaren. Dit komt vaak doordat anderen zeggen:
“Je bent toch al zo ver?”
“Het gaat toch al beter?”
“Je moet doorgaan met je leven.”
Maar wat jij voelt, leeft bij zóveel vrouwen die een ouder zijn verloren. Ze spreken het alleen niet altijd uit, omdat het lastig uit te leggen is. Omdat het niet in één zin past en omdat het geen duidelijke vorm heeft.
Toch is dit balanceren een heel natuurlijke reactie van een systeem dat zichzelf probeert te beschermen én vooruit te bewegen. Je bent niet achtergebleven, je bent juist onderweg.
Wat je eventueel kunt doen als je dit herkent
Geen stappenplan en vooral zonder druk. Gewoon drie manieren om jezelf hierin serieus te nemen.
1. Stop met kiezen tussen ‘door’ of ‘stilstand’
Je hoeft niet te beslissen of je verdergaat óf stilstaat. Die tweestrijd kost enorm veel energie. Sta jezelf toe om mee te bewegen mét je verdriet, in plaats van ertegenin. Soms is één dag functioneren al genoeg en soms is rust nodig.
2. Benoem wat er binnenin gebeurt
Zeg eens tegen jezelf: “Er is een deel in mij dat vooruit wil en een deel dat bescherming zoekt.” Door dit te erkennen, ontspant je systeem. Je hoeft het niet op te lossen, alleen maar te voelen. Juist dat maakt al verschil.
3. Verleg de focus van ‘verder’ naar ‘meebewegen’
De vraag is niet: hoe kom ik hier vanaf? Maar: hoe kan ik hierin meebewegen zonder mezelf kwijt te raken? Dat is een veel eerlijkere, mildere insteek. Het is vaak ook precies wat ruimte geeft.
Je hoeft hier niet doorheen te forceren
Als jij dit herkent, weet dan dat je niet achterloopt of zoiets. Je bent niet te gevoelig en je hoeft jezelf niet te pushen om ergens te komen waar je nog niet aan toe bent. Rouw vraagt geen snelheid, het vraagt om aanwezigheid en iemand die naast je staat, als je dat fijn vindt.
Jij mag hier gewoon ZIJN. Lezend, voelend, ademend. En als er iets in je beweegt, weet dan dat ik er voor je ben.
💜 José
Reactie plaatsen
Reacties