Voel je je alleen in je rouw en wil je anderen niet belasten? Lees waarom je verdriet aandacht verdient en ontdek 3 praktische stappen.
Je mist je vader of moeder, probeert je dagelijkse leven draaiende te houden en verwacht misschien ook nog van jezelf dat je langzaam weer de oude wordt. Aan de buitenkant doe je wat er van je gevraagd wordt, maar vanbinnen kun je je ontzettend alleen voelen.
Misschien zou je graag willen vertellen wat er in je omgaat, maar houd je je mond. Je wil anderen niet belasten. Zij hebben tenslotte ook hun eigen leven en hun eigen zorgen. En als iemand vraagt hoe het met je gaat, zeg je al snel dat het wel gaat. Dat is makkelijker dan proberen uit te leggen wat je zelf soms nog niet eens goed onder woorden kunt brengen.
Maar ondertussen blijft het verdriet er. En doordat je het voor jezelf houdt, kun je je steeds eenzamer gaan voelen.
Je wil verder, maar wil het verdriet liever niet voelen
Veel vrouwen weten best dat verdriet aandacht nodig heeft. Toch willen ze het liefst zo min mogelijk voelen. Er moet nog zoveel gebeuren en het dagelijks leven vraagt gewoon om aandacht. Je wil niet dat je verdriet je blijft beheersen en denkt misschien dat het inmiddels toch wel eens over zou moeten zijn.
Die haast kan ervoor zorgen dat je steeds doorgaat, jezelf bezighoudt en weinig stilstaat bij wat het verlies met je doet. Dat is begrijpelijk. Bezig zijn kan tijdelijk houvast geven wanneer alles veranderd is. Maar als je vooral druk blijft om niet te hoeven voelen, geef je jezelf weinig ruimte om te ontdekken wat je nodig hebt.
Rouw laat zich niet plannen. Je kunt niet bepalen wanneer je verdriet voorbij is en jezelf ook niet dwingen om er binnen een bepaalde tijd overheen te zijn. Je hoeft bovendien niet voortdurend met je verlies bezig te zijn. Het gaat erom dat er ruimte mag zijn voor je verdriet, naast alle andere dingen die bij je leven horen.
Je hoeft het niet alleen op te lossen
Misschien denk je dat je vriendinnen het al druk genoeg hebben. Je wil ze niet belasten met jouw verdriet en vraagt je af of ze wel op je verhaal zitten te wachten. Maar door dat voor hen in te vullen, ontneem je jezelf ook de kans om steun te ontvangen.
Natuurlijk begrijpt niet iedereen wat je doormaakt. Soms krijg je goedbedoelde adviezen waar je weinig aan hebt, of hoor je dat je het 'een plekje moet geven'. Dat kan ervoor zorgen dat je je de volgende keer liever stilhoudt. Maar het betekent niet dat jouw verdriet te veel is of dat je er alleen mee moet blijven zitten.
Het kan helpen om contact te zoeken met iemand die ook een ouder heeft verloren. Een lotgenoot hoeft jouw situatie niet precies te kennen om bepaalde gevoelens en gedachten te herkennen. Ook een gesprek met een rouwbegeleider kan je ruimte geven om eerlijk te vertellen wat er in je omgaat, zonder dat je rekening hoeft te houden met de reactie van iemand uit je eigen omgeving.
Drie kleine stappen die je kunt zetten
1. Onderzoek wat je tegenhoudt. Vraag jezelf eens af waarom je je verdriet voor jezelf houdt. Ben je bang dat je anderen belast, weet je niet hoe je moet vertellen wat je voelt of wil je zelf liever niet stilstaan bij het gemis? Je hoeft niet meteen iets te veranderen. Begin met eerlijk kijken naar wat er bij jou speelt.
2. Vertel iemand wat je nodig hebt. Je hoeft niet je hele verhaal te delen. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: 'Ik voel me soms alleen met mijn verdriet. Je hoeft het niet op te lossen, maar ik zou het fijn vinden als je even naar me luistert.' Zo geef je de ander de kans om er voor je te zijn.
3. Laat de haast los. Je hoeft niet elke dag bewust met je rouw bezig te zijn, maar probeer ook niet steeds aan je gevoelens voorbij te gaan. Maak af en toe ruimte om te wandelen, te schrijven of rustig stil te staan bij wat je bezighoudt. Kijk wat op dat moment bij je past.
Je hoeft niet sterk te zijn om anderen gerust te stellen
Misschien ben je gewend om veel zelf op te lossen en wil je je omgeving niet belasten. Maar je hoeft niet te doen alsof het goed gaat wanneer dat niet zo is. Je hoeft ook niet eerst vast te lopen voordat je steun mag zoeken.
Rouw kent geen vaste einddatum. Je mag behoefte hebben aan herkenning, een luisterend oor en iemand die met je meekijkt terwijl je probeert uit te vinden hoe je verdergaat zonder je vader of moeder.
Misschien hoef je niet harder je best te doen om over je verdriet heen te komen, maar mag je jezelf toestaan om er niet meer alleen mee te blijven zitten.
Je bent welkom om hierover met me in gesprek te gaan.
💜 José
Reactie plaatsen
Reacties