Waarom leggen we alles vast in foto's, maar beleven we steeds minder? Een column over aanwezig zijn, herinneringen en écht genieten van het moment.
De mooiste herinneringen passen niet op een scherm…toch? Je kent het vast wel. Je bent een dagje weg, loopt door een gezellig stadje, staat op een festival of geniet van een concert waar je maanden naar hebt uitgekeken. Nog voordat het eerste nummer begint, zie je om je heen tientallen telefoons de lucht in gaan. Bij een zonsondergang gebeurt hetzelfde. Bij een vuurwerkshow. Tijdens een schoolvoorstelling. Op vakantie. Zelfs wanneer een kind voor het eerst zonder zijwieltjes fietst.
En eerlijk? Soms betrap ik er mezelf ook op…
Ook ik pak helaas zo nu en dan mijn telefoon of camera om een foto te maken of een video op te nemen. Omdat ik iets mooi vind. Omdat ik bang ben het moment anders te vergeten. Omdat ik later nog eens wil terugkijken. Omdat familie en vrienden misschien ook wel willen meegenieten. Of simpelweg omdat fotografie een hobby is geworden en sommige momenten bijna vragen om vastgelegd te worden.
Daar is ook helemaal niets mis mee.
Foto's zijn prachtig. Ze kunnen je in één seconde terugbrengen naar een plek waar je allang niet meer bent. Naar mensen die je mist. Naar een vakantie waarop alles even zorgeloos voelde. Ze vullen fotoboeken, lijsten aan de muur en galerijen op onze telefoons. Ze vertellen verhalen die woorden soms niet kunnen vertellen.
Maar toch bekruipt me steeds vaker dezelfde vraag.
Hoe vaak kijk je eigenlijk écht terug?
Want als ik eerlijk ben, staan er duizenden foto's op mijn telefoon en camera. Honderden foto’s en video's. Van concerten, vakanties, etentjes, wandelingen en gewone dinsdagmiddagen die toen bijzonder genoeg leken om vast te leggen. Het overgrote deel heb ik na die ene keer nooit meer geopend.
En misschien is dat helemaal niet het grootste probleem.
Misschien is de belangrijkere vraag wel: hoeveel van die momenten heb je daadwerkelijk beleefd?
Want terwijl je telefoon bezig was om de herinnering te bewaren, was je zelf soms vooral bezig met het perfecte beeld. Nog één foto. Nog een filmpje. Nog even scherpstellen. Nog even inzoomen.
Ondertussen speelde het echte moment zich gewoon af.
Bij concerten vind ik dat misschien nog wel het meest opvallend. Kijk eens om je heen. Een zee van schermen. Mensen die hun favoriete nummer niet zien met hun eigen ogen, maar via een display van nog geen twintig centimeter. Ze filmen bijna het hele lied, om vervolgens thuis een video terug te kijken waarbij het geluid overstuurd is en de artiest niet meer is dan een paar pixels in de verte.
Maar het nummer zelf? Dat was al voorbij.
En misschien klinkt dat wat overdreven, maar herinneringen bestaan uit zoveel meer dan alleen beeld. Uit de sfeer. De geur van een zomerse avond. De trillingen van de muziek die je voelt in je borstkas. Het gelach van de mensen naast je. De kippenvelmomenten die je onmogelijk kunt filmen. Dat zijn juist de dingen die een herinnering compleet maken.
Een camera kan registreren wat er gebeurde.
Maar hij kan nooit vastleggen hoe het voelde.
Juist daarom zijn sommige van mijn mooiste herinneringen helemaal niet terug te vinden in mijn filmrol. Ze bestaan alleen nog in mijn hoofd. De momenten waarop je het meest kan genieten van de mensen om je heen, het gevoel dat je krijgt van wandeling of nostalgisch een dagje Efteling. En misschien juist daarom voelen ze nog steeds zo levendig. Omdat je er volledig was. Zonder afleiding. Zonder steeds te bedenken of dit wel een mooie foto zou worden.
Gewoon aanwezig.
Natuurlijk wil dat niet zeggen dat we helemaal moeten stoppen met foto's maken. Integendeel. Sommige momenten verdienen het om bewaard te blijven. Een trouwdag. Een geboorte. Een familiereünie. Een prachtige reis. Foto's hebben waarde. Ontzettend veel zelfs.
Maar misschien hoeven we niet álles vast te leggen.
Misschien mogen sommige herinneringen gewoon herinneringen blijven.
Niet omdat ze dan verdwijnen, maar juist omdat ze echt beleefd zijn.
Misschien is één foto soms genoeg. Gewoon als anker voor later. Zodat je daarna je telefoon weer kunt wegstoppen en verder kunt kijken met je eigen ogen. Want uiteindelijk onthoud je vaak niet de perfecte compositie of de scherpste video. Je onthoudt hoe hard je hebt gelachen. Wie er naast je stond. Hoe de zon op je gezicht voelde. Hoe vrij je je even voelde.
Dat past niet op een scherm.
En misschien is dat juist het mooiste eraan.
Sommige momenten zijn simpelweg te waardevol om alleen door een lens te bekijken. Ze verdienen het om volledig geleefd te worden. Want herinneringen worden niet mooier doordat je ze bewaart in duizenden foto's. Ze worden mooier doordat je ze op het moment zelf echt hebt gevoeld.
Misschien is dát wel de mooiste herinnering die je jezelf kunt geven.
Liefs,
💜
Liever luisteren dan lezen? Dat kan!
Reactie plaatsen
Reacties