Een liefdevolle column over moeders, verlies, kracht en onvoorwaardelijke liefde in alle vormen van moederschap.
Afgelopen zondag was het Moederdag….
Voor sommigen een hele mooie dag, voor anderen een doorn van herinneringen, verdriet…
Deze column is voor alle moeders,
Voor moeders die hun kinderen zijn verloren,
Voor moeders die hun moeders zijn verloren,
Voor moeders die iedere dag moeder kunnen zijn,
Voor moeders die geen moeder kunnen worden,
Voor moeders die bewust geen moeder zijn geworden,
Voor moeders die op het punt staan dierbaren te verliezen,
Voor moeders die op het punt staan dierbaren te verwelkomen,
Voor alle pleegmoeders, bonusmoeders, grootmoeders en moederfiguren,
En… voor alle toekomstige moeders…
Zelf ben ik nog geen moeder, maar toch wilde ik deze column wel schrijven.
Een moeder is voor velen de belangrijkste persoon in iemands leven.
Omdat een moeder vaak veel meer is dan alleen “mama”.
Ze is een veilige haven wanneer de wereld te groot voelt.
Een hand op je rug wanneer je twijfelt.
Een blik die zonder woorden begrijpt wat er speelt.
Een stem die zegt: “Kom maar hier,” zelfs wanneer je allang volwassen bent.
Moeders dragen levens.
Maar nog vaker dragen ze zorgen die niemand ziet.
Ze dragen slapeloze nachten, stille angsten, schuldgevoelens, hoop, liefde en gemis.
Ze dragen gezinnen terwijl ze zichzelf soms vergeten.
En toch staan ze iedere ochtend weer op.
Dat is misschien wel de grootste kracht van een moeder:
dat ze blijft geven, zelfs wanneer ze moe is.
Dat ze blijft liefhebben, zelfs wanneer liefde pijn doet.
Dat ze blijft hopen, zelfs wanneer het leven haar breekt.
Want moederschap is niet alleen het vasthouden van een kind.
Soms is moederschap juist het moeten loslaten.
Loslaten wanneer kinderen groter worden.
Loslaten wanneer het leven een andere weg kiest.
En voor sommige moeders… loslaten terwijl hun hart nog zo graag had willen vasthouden.
Rouw en liefde liggen dichter bij elkaar dan mensen denken.
Want waar intens geliefd wordt, ontstaat ook intens gemis.
Een moeder die haar kind mist, stopt nooit met moeder zijn.
Een dochter die haar moeder mist, stopt nooit met kind zijn.
Liefde verandert niet doordat iemand er niet meer is.
Het krijgt alleen een andere vorm.
Misschien is dat ook een levensles die moeders ons onbewust leren:
dat echte liefde niet perfect hoeft te zijn om waardevol te zijn.
Dat kracht niet betekent dat je nooit huilt.
Dat zachtheid geen zwakte is.
En dat er moed schuilt in iedere keer opnieuw kiezen voor liefde, ondanks alles wat het leven afneemt.
Moeders zijn vaak de stille krachten van deze wereld.
Niet omdat ze het hardst praten,
maar omdat ze blijven wanneer anderen weglopen.
Omdat ze troosten terwijl ze zelf verdriet dragen.
Omdat ze licht proberen te geven, zelfs op hun donkerste dagen.
En misschien zeggen we het veel te weinig:
maar moeders hoeven niet perfect te zijn om onvergetelijk te zijn.
Dus vandaag is deze column voor iedere vrouw die ooit voor iemand heeft gezorgd alsof haar hart buiten haar lichaam rondliep.
Voor iedere moeder in welke vorm dan ook.
Voor de moeders die vieren.
Voor de moeders die missen.
Voor de moeders die hopen.
Voor de moeders die vechten.
Voor de moeders die stilletjes overeind proberen te blijven.
Jullie kracht zit niet alleen in wat jullie doen.
Maar vooral in hoeveel liefde jullie blijven geven, zelfs wanneer niemand ziet hoeveel het kost.
En deze laatste woorden… zijn voor mijn mamma.
De sterkste en liefste persoon die er altijd voor mij is.
Die mij steunt, mij probeert op te voeden en mij iedere dag opnieuw liefde meegeeft, zelfs op dagen waarop het leven zwaar voelt.
Voor mijn mamma die mijn thuis is.
Mijn veilige haven.
Mijn eigen shelter in een wereld die soms stormachtig kan zijn.
Voor mijn mamma die al zoveel heeft moeten doorstaan,
maar toch altijd blijft geven, blijft zorgen en blijft liefhebben.
Dankjewel voor wie je bent.
Dankjewel dat ik onderdeel mag zijn van jouw gezin.
En dankjewel dat jij, zonder het misschien altijd te beseffen, een van de mooiste voorbeelden van kracht bent die ik ooit zal kennen.
Liefs,
💜
Liever luisteren dan lezen? Dat kan!
Reactie plaatsen
Reacties